Wtorek, 08 Czerwiec 2010 08:07
Wychowanie dziecka to bardzo trudna sztuka, którą nie wszyscy rodzice potrafią opanować. Zazwyczaj popełniają sporo błędów, do których nie potrafią się przyznać. Wtedy dziecko nie rozwija się emocjonalnie tak jak powinno. Inaczej jest gdy rodzice zauważą swoje błędy wychowawcze, potrafią się do nich przyznać i zmienią swoje postępowanie wobec dziecka.
Jednymi z najczęściej popełnianych błędów są postępowania, gdzie rodzice są niekonsekwentni. Spełniają zachcianki dziecka, choć wiedzą, że jest to zbędna przyjemność. Ulegamy dziecku, gdyż "nie możemy" (nie chcemy) wytrzymać jego wymuszonego krzyku i płaczu. Niestety należy pamiętać, że następnym razem będzie jeszcze gorzej, gdyż dziecko będzie wiedziało jak otrzymać to czego chce, nawet podstępem.
Akceptowanie negatywnych zachowań dzieci, to kolejny z błędów wychowawczych. Nie potrafią zachować się prawidłowo, kiedy ich dziecko uderzy kogoś np. bawiąc się w piaskownicy, czy kiedy odzywa się w sposób nieodpowiedni bądź wulgarny, bardzo często udają, że w ogóle nie słyszeli, a wręcz potrafią się zaśmiać. Wtedy dziecko, wie, iż ma przyzwolenie na takie zachowanie nie będzie się hamować.
Gdy maluszek przychodzi na świat, on i jego potrzeby stają się dla nas najważniejsze na świecie. Kiedy dziecko jest świadome, że zawsze znajduje się w centrum uwagi, o zacznie to wykorzystywać, np. dyktując warunki całej rodzinie, że w tym momencie ma być właśnie tak, a nie inaczej...
Rodzice wyręczają swojego "skarba" we wszystkim. Początkowo jest to tylko ubieranie i karmienie, gdyż oni zrobią to lepiej i sprawniej, zamiast uczyć dziecko samodzielności. Gdy dziecko podrośnie rodzice zaczynają wyręczać swoje pociechy w obowiązkach domowych, takich jak sprzątanie własnego pokoju, wynoszenie śmieci czy zmywanie naczyń. W ten sposób rodzice uczą swoje dzieci nieporadności, gdyż nie mając żadnych obowiązków nie uczą się życia. Gdy nagle spadną "jak grom z jasnego nieba", dziecko nie potrafi poradzić sobie z paroma rzeczami, gdyż nie potrafi rozplanować sobie zajęć tak, by pogodzić wszystkie obowiązki.
Zdarza się, iż rodzice wykazują się sporą agresją w stosunku do dzieci, np. krzycząc, poniżając bądź używając ataku fizycznego. Często również dzieci są nieadekwatnie karane lub nagradzane, za przewinienia czy za dobre zachowanie.
Rodzice bardzo rzadko chwalą swoje dzieci, gdyż uważają, że będą za mocno rozpieszczone, a pochwała za dobry uczynek sprawia wielką radość dziecku. Wie ono wtedy, że jest dostrzegane przez rodziców.
Innym błędem wychowawczym jest zbyt częste zakazywanie wielu rzeczy dzieciom.
Błędem nadopiekuńczych rodziców jest gromadzenie potrzebnych dóbr dla dziecka, usuwanie wszelkich trudności czy przeszkód, przez co staje się ono niesamodzielne.
Przeciwieństwem, również w złym znaczeniu, jest pozostawienie dziecka samemu sobie. Rodzice pomiędzy sobą a dzieckiem tworzą dystans, który uniemożliwia maluchowi choćby emocjonalnie zbliżyć się do swoich rodziców oraz stawianie mu bardzo wysokich wymagań, którym dziecko nie zawsze potrafi sprostać.
Dziecko, które nie może mieć własnego zdania na dany temat, ani prawa głosu, w przyszłości staje się bardzo niepewne, nieufne, lękliwe i mają bardzo zaniżoną samoocenę.
Jednym z głównych błędów jest to, że rodzice nie mówią dzieciom zbyt często bądź wcale: "kocham cię". Nie chwalą ich, że są mądre, robią coś bardzo dobrze, są śliczne i bardzo kochane.