Turnieje rycerskie wykształciły się w czasie ewolucji kultury rycerskiej i były jedną z najbardziej popularnych rozrywek stanu rycerskiego w średniowiecznej Europie. Przyczyną popularności takiej rozrywki było przede wszystkim zamiłowanie do walki ówczesnych rycerzy, oraz potrzeba sprawdzenia się i doskonalenia warsztatu wojennego.

 

 

Pierwsze turnieje rycerskie odbywały się we Francji, a do Polski przybyły w wieku XIII. Stopniowo stawały się coraz bardziej kosztownymi widowiskami i odbywały się na dworach królów i książąt, a uczestniczyli w nich najsłynniejsi wojowie Europy, jak Jan Luksemburski, Zawisza Czarny, czy William Marshal. Należy jeszcze dodać, że Kościół katolicki był generalnie przeciwnikiem takich rozrywek i dopiero w wieku XIV je zalegalizował. Turnieje były zawodami rycerskimi polegającymi na walce prowadzonej indywidualnie lub grupowo wedle ściśle określonych zasad i z zachowaniem oczywiście określonego ceremoniału. Stopniowo wraz z rozwojem turniejów zaczęto stosować specjalną broń (stępione lub fiszbinowe miecze, kopie bez ostrego grotu na końcu i   specjalne zbroje).

Możemy wyróżnić dwie zasadnicze formy turnieju rycerskiego:

Melee (boghurt) –Brało w nim udział dwie drużyny, obszar ich działań stanowiły łąki, lasy, drogi, a nawet miasta. Od realnej wojny to widowisko odróżniało się tym, że starano się nie zabijać przeciwników. Głównym celem zmagających się rycerzy było pojmanie dla okupu jak największej liczby przeciwników. Obie drużyny miały "strefy ewakuacji", inaczej nazywane "bezpiecznymi polami", w których mogli się schronić ranni. W pierwszych turniejach rycerskich tego typu brało udział nawet do 300 walczących po jednej stronie.

                                                                            Współczesny boghurt.

 

                                         

 

 

 

Joust – rodzaj zawodów w którym brało udział dwóch konnych rycerzy potykających się za pomocą kopii, a po ich skruszeniu na miecze lub inną broń ręczną.