Początki sztuk walki sięgają do twórcy filozofii ZEN – Bodhidharma. Przebywając w klasztorze Shaolin wymyślał on ćwiczenia mające poprawić kondycję mnichów, dla których źródłem siły miała być medytacja.
Założeniem wschodnich sztuk walki jest zdobywanie kontroli nad ciałem poprzez opanowywanie własnej psychiki. Uczeń podczas ćwiczeń rozwija w sobie energię płynącą z woli i władzy nad własnym ciałem.
Do najpopularniejszych wschodnich sztuk walk można zaliczyć:
• Karate – polega na kształtowaniu ducha za pomocą ćwiczeń fizycznych. Mistrzowie tej sztuki walki charakteryzują się dużą niezależnością, pewnością siebie oraz gotowością do podejmowania ciężkiej pracy nad sobą.
• Tae kwon do – ta sztuka walki polega na maksymalnym wykorzystaniu wszystkich części ciała, zbliżona jest nieco do karate. Podczas walki wydaje się charakterystyczne dźwięki i kontroluje oddech.
• Kung fu – ta sztuka walki zdobyła popularność poprzez Bruce’a Lee. Struktura szkoly opera się na istnieniu mistrza i jego uczniów. Celem ćwiczeń jest duchowa zmiana ucznia.
• Jujitsu – jest połaczeniem sztuk japońskich i kung fu. Skupia się ona na tym, by poznać słabe punkty na ciele przeciwnika.
• Judo – jest rodzajem jujitsu. Celem tej sztuki walki jest osiagniecie jak najlepszej sprawności zarówno ciała jak i umysłu.
• Kendo – to sztuka walki z mieczem, która za cel stawia sobie osiągnięcie harmonii z naturą.
Ponieważ większość wschodnich sztuk walki opiera się na filozofii wschodu, kluby sportowe nauczające tych sztuk niekiedy utożsamiane są z sektami. Choć rzeczywiście zdarza się, że sekty działają pod pseudonimem sekcji sportowych (tak jak Liga Duchowego Odrodzenia – Sanatna Dcharma), to jednak nie należy brać tego za pewnik. Ważne jest zachowanie ostrożności oraz odcięcie się od duchowych tradycji i filozofii związanej z daną sztuką walki, ponieważ czasami może to być tak wciągające, że aż niebezpieczne.
Źródło: „Encyklopedia zjawisk XXI wieku”