„Złoty chłopiec” – ten ringowy przydomek pasował do niego wyjątkowo. Wszystko, czego się w życiu dotknął, zamieniał w złoto Oscar De La Hoya przyszedł na świat 4 lutego 1973 roku we wschodniej części Los Angeles. Dorastał w dosyć biednej rodzinie, jego rodzice byli meksykańskimi emigrantami. Ojciec Joel senior pracował jako magazynier, a jego matka Cecilia była krawcową. Oscar miał dwoje rodzeństwa - starszego brata Joela juniora i młodszą siostrę Ceci.
Jest to bokser wyjątkowy, zarówno ze względu na swoją zawodową karierę, jak i życie prywatne. Już jako bokser amatorski osiągnął sukces – zdobył złoty medal Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie, po zwycięstwie nad niemieckim bokserem Marco Rudolphem w wieku zaledwie 19 lat. Ten sukces pozwolił mu przejść na zawodowstwo i podpisać od razu ogromny kontrakt opiewający na ponad milion dolarów (za część tych pieniędzy kupił dla swojej rodziny dom. Zakończenie się igrzysk było również końcem jego znakomitej amatorskiej kariery, podczas której zwyciężył w 223 pojedynkach, z czego 153 walki kończył przed czasem, a pięciokrotnie musiał uznać wyższość przeciwników.
W karierze zawodowej kontynuował amatorskie sukcesy, był mistrzem świata (jedenastokrotnie) w sześciu kategoriach wagowych: lekkiej, superlekkiej, półśredniej, superpółśredniej, średniej i lekkośredniej. Zwyciężał takich pięściarzy jak: Julio Cesar Chavez, Jimmi Bredahl, Pernell Whitaker, Javierem Castillejo, czy Felix Sturm..
Niepokonany kroczył przez zawodowe ringi aż do września 1999 roku kiedy spotkał się z Felixem "Tito" Trinidadem. Walkę tę przegrał na punkty po dwunastu rundach i skończył się mit niepokonanego Złotego Chłopca. Najważniejsza chyba walkę w karierze stoczył w 2004 roku o pasy czterech najważniejszych federacji boksu zawodowego wagi średniej z Bernardem Hopkinsem (posiadaczem pasów WBA, WBC, IBF). W dziewiątej rundzie Hopkins wyprowadził cios w wątrobę i zaraz po nim lewy sierpowy na głowę. Cios na wątrobę podziałał z opóźnieniem i De La Hoya padł na deski zwijając się z bólu. Nie był w stanie już się podnieść i po raz pierwszy w swojej karierze przegrał przez nokaut. Po kilku lepszych latach od 2007 roku zaczął się powolny upadek mistrza.
W 2007 roku, w opinii wielu ekspertów niesprawiedliwie przegrał na punkty walkę z Floydem Meywetherem Jr. nie broniąc tytułu mistrza świata federacji WBC. Rok później Filipińczyk Manny Pacquiao wybił z głowy boks starzejącemu się mistrzowi, pokonując go przez TKO w 8 rundzie. W kwietniu 2009 roku Golden Boy ogłosił zakończenie kariery sportowej. Był pierwszym zawodowym czempionem, który przełamywał stereotypy. Poza ringiem zarabiał więcej, niż walcząc. Nikt przed nim nie czerpał takich zysków z reklam i działalności pozasportowej. Oscar jest właścicielem własnej firmy promotorskiej Golden Boy Promotions, która organizuje największe walki bokserskie, min. jego walki, stąd opinia, że nieistotny jest wynik walki i tak na końcu wygrywa de la Hoya. Ostatnio postanowił zostać wydawcą.
Kupił cztery magazyny sportowe, które piszą o różnego rodzaju sportach walki: Ring Magazine, KO, World Boxing i Pro Wrestling Illustrated, prowadzi również inne szeroko zakrojone działania biznesowe. Oscar de la Hoya dzięki swojemu poukładanemu życiu może stać się wzorem sportowca dla młodych zawodników. Jako jeden z nielicznych nie stracił całego majątku na balangach i po zakończeniu sportowej kariery będzie z pewnością dalej synonimem człowieka sukcesu.
Pseudonim Golden Boy (Złoty chłopiec)
Bilans walk zawodowych:
liczba walk – 45
zwycięstwa – 39
nokauty – 30
porażki – 6
remisy – 0
M.Z.