Portal dla mężczyzn

Podczas trzytygodniowej podroży z Tahiti do Indii Zachodnich, na pokładzie HMS Bounty doszło do buntu, w wyniku którego okręt przejęła część załogi na czele której stanął Christian Fletcher. Kapitan statku Willliam Blight i 18 jego lojalnych współpracowników zostało pozostawionych w szalupie na otwartym oceanie, a Bounty wziął kurs na południe od Thaiti - do Tubuai.

W grudniu 1787 r, HMS Bonuty opuścił angielski port i udał się w podróż na Południowy Pacyfik, punktem docelowym była wyspa Tahiti, gdzie okręt miał zabrać ze sobą ładunek owoców chlebowca i przetransportować do Indii Zachodnich, jako pożywienie dla niewolników. w październiku 1788 r. po 10 - miesięcznym rejsie Bounty przybył do Thaiti, gdzie pozostawał przez ponad pięć miesięcy. Na tej pięknej tropikalnej wyspie marynarze odnaleźli prawdziwy raj, delektując się przyjemnym klimatem, pozwalając sobie na hulanki i "zabawy" z tubylkami. Korzystali w pełni ze słynnej gościnności Tahitańczyków. Fletcher, przyjaciel kapitana Bounty, zakochał się w jednej z tubylek, o imieniu Mauatua.

 

4 kwietnia 1789 r. Bounty wypływa z Tahiti wraz ze swoim ładunkiem. 28 kwietnia, w pobliżu wyspy Tonga, Christnia Flecher stanął na czele zbuntowanych oficerów i żeglarzy i przejął kontrolę nad okrętem. Dla kapitana Bligha był to już trzeci bunt na okręcie przez niego dowodzonym. Był on zresztą dosyć despotycznym wodzem i potrafił poniżać swoich podwładnych, a to często powoduje konflikty wśród ludzi morza, którzy nie są wszakże grzecznymi owieczkami. Los jaki dla kapitana i ludzi mu wiernych przeznaczyli buntownicy w zasadzie oznaczał wyrok powolnej śmierci: pozostawiono ich w małej szalupie na środku Pacyfiku, bez nadziei na ratunek.

Załoga malutkiej łupiny na wielkim oceanie zdołała się jednak uratować dzięki nadzwyczajnym umiejętnościom żeglarskim marynarzy. Wycieńczeni, wygłodniali Blight i jego ludzie 14 czerwca 1789, po przepłynięciu 3600 mil dotarli do Timoru we Wschodnich Indiach. Kapitan wrócił do Anglii, ale po niedługim czasie ponownie wyruszył na Tahiti, skąd już bez problemu transportował owoce chlebowca do Indii Zachodnich.

Tymczasem, Fletcher i jego ludzie początkowo postanowili osiedlić się na wyspie Tubuai na stałe. Jednak szybko zdecydowali się ruszyć dalej i pożeglowali na północ ku Tahiti, gdzie 16 członków załogi pozostało, pomimo ryzyka ujęcia przez Brytyjskie władze. Christian i pozostała ósemka marynarzy wraz z sześcioma tubylcami i 12 Tahintańczykami z dziećmi postanowili przeszukać Pacyfik w poszukiwaniu bezpiecznego raju. W styczniu 1790 r. Bounty dotarł do Pitcairn, bezludnej wulkanicznej wyspy, odizolowanej od świata, która znajdowała się około 1 000 mil na wschód od Tahiti.

 

 Okręty brytyjskiej floty próbowały odnaleźć i pojmać Fletchera i jego ludzi, jednak wysiłki te nie przyniosły rezultatu. Natomiast marynarze, którzy pozostali na Tahiti zostali aresztowani i przetransportowani do Anglii, gdzie trzech z nich zostało powieszonych.

 

 
W 1808 r. nieopodal wyspy Pitcairn przepływał amerykański okręt, z pokładu którego dostrzeżono, że ponad wyspą unosi się dym niosący woń gotowanego pożywienia. Postanowiono zejść na ląd i przekonać się kto zamieszkuje na tym odludziu. Doszło do spotkania z wyspiarską wspólnotą, składającą się z kobiet i dzieci, którymi kierował John Adams jedyny jaki pozostał przy życiu spośród dziewięciu zbuntowanych marynarzy, którzy przybyli na tę wyspę. Według Adamsa, po przybyciu na Pitcairn koloniści rozebrali statek a to co z niego pozostało spalili. Wkrótce zaczęły się wewnętrzne konflikty, które razem z tropikalnymi chorobami doprowadziły do śmierci wszystkich Anglików z wyjątkiem Adamsa. W 1825 r. do wyspy przybił brytyjski statek, którego kapitan, w imieniu brytyjskich władz zagwarantował Adamsowi ułaskawienie. Mało tego, Anglik został mianowany zarządcą wyspy i sprawował tę funkcję, aż do śmierci w 1829 r.

W 1831, mieszkańcy Pitcairn zostali przesiedleni na Tahiti, ale niezadowoleni z nowego miejsca pobytu wrócili z powrotem na wyspę, która w 1838 r. została, wraz trzema innymi pobliskimi bezludnymi wyspami, włączona w skład Brytyjskiego Imperium.

Szczyt populacji na Pitcairn przypadał na rok 1937, kiedy to wyspę zamieszkiwało 235 osób. Od tego czasu liczba mieszkańców systematycznie spada, głównie z powodu migracji do Nowej Zelandii. Obecnie Pitcairn zamieszkuje 48 osób.

 

 

K.G.

Joomla Templates and Joomla Extensions by JoomlaVision.Com