W prostej linii potomek sławnego rycerza Zawiszy Czarnego z Garbowa. Pierwszy dowódca partyzantów w czasie II wojny światowej. Pośmiertnie odznaczony Złotym Krzyżem Virtuti Militari i awansowany do stopnia pułkownika. Jego postać obrosła legendą głównie za sprawą jednego z jego ludzi - Romana Rodziewicza, który zainspirował Melchiora Wańkowicza do opisania historii Hubala we Wrześniu żagwiącym.Henryk Dobrzański urodził w Jaśle w 1897 roku w szlacheckiej rodzinie herbu Leliwa. Był wnukiem powstańca styczniowego.
W czasie I wojny światowej przyłączył się do Legionów Polskich, a po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej został odznaczony Krzyżem Walecznych i Orderem Virtuti Militari. W okresie międzywojennym nadal pozostawał w wojsku. Jako świetny kawalerzysta był jednym z polskich reprezentantów w jeździectwie. Zdobywał liczne medale i nagrody.
Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej brał czynny udział w obronie Grodna jako zastępca dowódcy 110 Rezerwowego Pułku Ułanów. Gdy gen. W. Przeździecki wydał rozkaz wycofania się na teren neutralnej Litwy pułk Dobrzańskiego odmówił wykonania rozkazu i podjął marsz w stronę broniącej się Warszawy. Zaatakowany przez Sowietów przerwał linię wroga, ale poniósł duże straty. Wówczas dowódca płk J. Dąbrowski wydał rozkaz rozwiązania oddziału. Jednak Dobrzański i około 180 innych żołnierzy dalej podążało w kierunku stolicy.
Po kapitulacji Warszawy wraz z oddziałem ruszył w kierunku Gór Świętokrzyskich. Tutaj major przyjął pseudonim Hubal (przydomek rodowy), a jego oddział stał się pierwszym oddziałem partyzanckim II wojny światowej (jako Oddział Wydzielony Wojska Polskiego).
Grupa Szalonego Majora odnosiła liczne zwycięstwa, unikając jednocześnie zasadzek dzięki pomocy mieszkańców Kielecczyzny. Niestety za to Hitlerowcy stosowali represje wobec ludności cywilnej. Dlatego kierownictwo Związku Walki Zbrojnej i Delegatura Rządu na Kraj nakazały rozwiązanie oddziału. Dobrzański dał swoim żołnierzom prawo wyboru. Sam z grupą 72 ludzi kontynuował walkę, ograniczając jednak kontakty z okoliczną ludnością.
W 1940 roku zadał poważne straty Niemcom w walkach pod Huciskiem i Szałasami. 11 kwietnia tego samego roku w rewanżu Niemcy spacyfikowali dwie wsie (Skłoby i Hucisko) zabijając wszystkich mężczyzn.
Prawdopodobnie w wyniku zdrady 30 kwietnia 1940 roku oddział majora został zaatakowany w trakcie biwaku koło wsi Studzianna w okolicach Opoczna. Hubal poległ, a jego oddział został rozproszony. Pomimo że grupa majora nigdy nie liczyła więcej niż 300 osób, Hitlerowcy do jego zlikwidowania zaangażowali ogółem 8000 ludzi.
Zmasakrowane ciało Hubala wystawili na widok publiczny. Nieznane jest miejsce pochówku, choć prawdopodobnie może to być Wąsocz.
KaPY